Pierwszy dzień wspólnego zwiedzania z Anią i Jaśkiem niestety był deszczowy. Pomimo tego udało nam się zrealizować cały program i nie zmoknąć. Najpierw obejrzeliśmy rysunki naskalne w Qobustanie (UNESCO), potem wulkany błotne i zakończyliśmy Górą Ognia (Yenerdag). Zajęło nam to cały dzień m.in. dlatego , że dwa razy musieliśmy przejechać przez całe Baku. Być może padający deszcz wpłynął na to , że żadne z tych miejsc nas nie zachwyciło. Bardziej prawdopodobną jednak przyczyną braku entuzjazmu jest fakt, że ostatnio obejrzeliśmy znacznie większą ilość rysunków naskalnych . Podobnie jest z wulkanami błotnymi, które już wcześniej oglądaliśmy w Azerbejdżanie , nie mówiąc o Górze Ognia , która w porównaniu z Wrotami Piekieł w Turkmenistanie wygląda skromnie. Następnym turystycznym celem był Pałac Chana w Szeki (ponad 300 km od Baku). Piękne widoki po drodze i mauzoleum Diri Baba przesądziły o tym, że wycieczkę do Szeki możemy uznać za udaną. Tym bardziej , że dzień zakończyliśmy miejscowym słodkim przysmakiem szeki halwa. Po powrocie z Szeki przenosimy się do apartamentu w centrum Baku , co jak się okazało ma swoje plusy i minusy. Niewątpliwym plusem jest położenie , które umożliwiło nam zwiedzenie centrum Baku na piechotę . Poświęciliśmy na to cały następny dzień , niespiesznie spacerując pomiędzy szklanymi budynkami w centrum Baku, wzdłuż Bulwaru Nafciarzy. Jednak celem naszego spaceru był Pałac Szacha Szyrwanu, Baszta Dziewicza i mury obronne starego miasta. Dochodzimy do punktu widokowego, skąd dobrze widać największą flagę świata i charakterystyczne budynki – wieżowce Trzy Płomienie. Spacer był wydłużony ze względu na wspomniane wcześnie minusy. W Baku za dwa dni odbędzie się Grand Prix Formuły 1 , dlatego całe centrum jest wyłączone z ruchu samochodów , a piesi muszą „meandrować” wyznaczonymi trasami. Wprawdzie musieliśmy dołożyć kilka kilometrów drogi , ale za to mieliśmy okazję przyjrzeć się z bliska pracy poszczególnych zespołów , które montowały swoje bolidy. Zamknięty ruch w centrum Baku powodował, że poruszanie się po mieście było mocno utrudnione, a dojazd do naszego apartamentu sam w sobie był przygodą. Ze względu na prognozę pogody zmieniliśmy kolejność zwiedzania, co było słuszną decyzją. Przełożyliśmy wyjazd do Xinaliq na ostatni dzień przed wylotem , dzięki czemu mogliśmy delektować się piękną panoramą Kaukazu Wysokiego. Wysokogórska wioska Xinaliq wpisana jest na listę UNESCO jako przykład wykorzystania tych trudnych warunków dla potrzeb człowieka. Teoretycznie główną atrakcją jest sama wioska , ale w naszej ocenie zdecydowanie większą atrakcją jest prowadząca do niej droga i roztaczające się z niej widoki, Ciekawe okazało się małe, skromnie z zewnątrz wyglądające, muzeum, w którym wyeksponowane są przedmioty codziennego użytku oraz rzeczy związane z tym, że przebiegała tędy jedna z odnóg jedwabnego szlaku. Bardzo interesującą rzeczą był kontrakt małżeński zdeponowany w meczecie określający szczegółowo co należy się żonie w czasie małżeństwa i ewentualnie po rozwodzie. Niecałe 100 kilometrów przed Baku zjechaliśmy z głównej drogi , aby obejrzeć Cukierkowe Góry , które stanowiły fantastyczny dodatek na zakończenie dnia. Różnokolorowe pasy podświetlone zachodzącym słońcem , mogą rzeczywiście kojarzyć się ze słodyczami.
