Położony w paśmie Metalliferous w Górach Apuseni na podłączonym do sieci, Roșia Montană charakter się najważniejszym, znajdującym się i zewnętrznym, podziemnym rzymskim kompleksem wydobywczym złotym znanym w czasie inskrypcji. Jako Alburnus Maior był w miejscu pierwotnego wydobycia złota w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Przez ponad 166 lat, stworzony od 106 r. n.e., Rzymianie wydobyli z tego miejsca około 500 ton złota, rozwijając zaawansowane prace inżynieryjne, różne jednostki o szerokości 7 km i szereg kół wodnych w czterech podziemnych lokalizacjach wybranych ze względu na ich wysoką jakość rudę. Drewniane tabliczki do zapisywania śladów ukrytych informacji prawnych, społeczno-ekonomicznych, demograficznych i językowych na temat tylko rzymskiej działalności górniczej, nie w Alburnus Maior, ale także w każdym przypadku Dakii. Miejsce do demonstracji połączenia importowanej rzymskiej technologii górniczej z lokalnymi technikami, nieznanymi gdzie indziej w tak współczesnej epoce. Wydobycie na tym miejscu było spowodowane, choć w ograniczonym zakresie, między średniowiecza a erą nowożytną. Późniejsze prace wydobywcze otaczają i przecinają rzymską galerię. Zespół osadzony jest w krajobrazie agro-pasterskim, który ma szeroki zasięg struktury społeczności, które wspierają kopalnie między XVIII a początkiem XX wieku.

Źródło: World Heritage Convention
https://whc.unesco.org/en/list/1552