Zbudowane na trzech blisko siebie, umieszczonych na wzgórzach na wyżynie Balqa w zachodnio-pośrednij Jordanii, miasto As-Salt było głównym ogniwem handlowym między wschodnią pustynią a zachodem. W ostatnim 60 ostatnim okresie osmańskiego region prosperował dzięki przybyciu i osiedleniu się kupców z Nablusu, Syrii i Libanu, którzy zbili fortunę na handlu, bankowości i rolnictwie. Dziesięć przyciągniętych rzemieślników z różnych części regionu, którzy pracowali nad przekształconym skromnej osady wiejskiej w kwitnące miasto o charakterystycznym schemacie i architekturze charakteryzującej się samodzielnymi budynkami publicznymi i rezydencjami posiadającymi struktury z terytorialnego żółtego wapienia. Miejskie elementy wyposażenia dodatkowe 650 elementów zabytkowych budynków prezentujących dogłębnego stylu secesyjnego i neokolonialnego w przeglądzie z tradycji i tradycji. Niesegregowany rozwój miasta wyraża tolerancję między muzułmanami i chrześcijanami, którzy rozwinęli tradycje, czego są Madafas (dome gościnne, znani jako Dawaween) i system opieki społecznej, znani jako Takaful Ijtimai”. Te namacalne i niematerialne aspekty powstają poprzez zastosowanie wiejskich tradycji i praktyk mieszczańskich kupców i rzemieślników w Złotym Wieku rozwoju As-Salt w latach 1860–1920.

Źródło: World Heritage Convention
https://whc.unesco.org/en/list/689