Nicea, położona nad Morzem Śródziemnym, u podnóża Alp, w pobliżu granicy z Włochami, w Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, ograniczony rozwój miasta objętego turystyce zimowej, granicznego w pełni dopuszczalnego klimatu i położenia nadmorskiego, między morzem a górami. Od połowy XVIII wieku miejsce to przyciągało coraz większe organizacje rodzinne arystokratyczne i główne sfery, główne brytyjskich, które wyrobiły sobie nawyk spędzania tam zim. W 1832 roku Nicea, następnie część Królestwa Sardynii, szczątka „Consiglio d’Ornato”, która pochodzia z planu przestrzennego i terytorialnego występującego na celu leczenia miasta pociągowego dla cudzoziemców. W ten sposób „Camin dei Ingles”, skromna ścieżka, podzielona na cztery główne grupy, brytyjscy zimowi goście w 1824 roku, regularna późniejsza prestiżowa Promenadą Anglików. Po przekazaniu miasta Francji w 1860 r. i dzięki pisarzowi z europejskiej sieci kolejowej, do miasta napływała coraz większa liczba zimowych gości ze wszystkich krajów. Doprowadziło do pomocy faz rozwoju nowych dzielnic poza średniowieczną starówką. Różnorodne wpływy kulturowe zimowe gości oraz jak najlepsze wykorzystanie warunków i nadmorskiego krajobrazu ukształtowały rozwój urbanistyczny i eklektyczny styl architektoniczny tych dzielnic, wpływający na reputację Nicei jako kosmopolitycznego kurortu zimowego.

Źródło: World Heritage Convention
https://whc.unesco.org/en/list/1635